Nieuw nieuws

Hey hey!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik niets van me heb laten horen, dus ik kom alweer even wat foto’s en commentaren op het internet loslaten.

Hanne en Nico zijn Mexico, en hun vrienden die daar rondhangen, komen bezoeken eind september en hier volgen enkele foto’s en commentaren van onze belevenissen.

First Stop (behalve D.F. en Puebla): Oaxaca, Hoofdstad van de staat Oaxaca

Mooie rustige stad. Je zal er wel af en toe de magische woorden ‘No soy gringo, wey!’ moeten gebruiken (ik ben geen amerikaan, gast), want het eerste dat ze denken als je vreemdeling bent is dat je Amerikaan bent. En één van de eigenschappen van de indianenstaten Chiapas en Oaxaca is dat ze nogal rood gekleurd zijn en hun noorderburen niet echt apreciëren.
Hieronder foto’s van de kathedraal en een foto van wat er gebeurt als je als vreemdeling bij een clown op de grote markt (hier: zócalo) gaat staan kijken. Gelukkig praatten we een mondje spaans en waren we geen gringo’s, anders had het publiek op een andere manier gelachen. Zo gaat dat.... Het was wel muy divertido.

Tweede halte: Monte Albán

Prachtige historische stad van de Zapoteken. De foto's zeggen genoeg

Tercera Parada: Mitla, Hierve el Agua, Tule

Hierve el Agua is een schitterende plaats. Hiernaast zie je de versteende watervallen die je daar kunt aantreffen. Jaja, je kan het zien als een (uhum)gestalactiteerde waterloop.

Voorts zijn er een aantal bronnen op die plaats waardoor er natuurlijke zwembaden zijn ontstaan. Ondanks de bewolking gaf de temperatuur ons aan dat het tijd was eens een frisse duik te nemen.

In Tule staat een van de grootste bomen ter wereld, waarvoor ze in zijn 2000-jaar oude geschiedenis reeds hemel en aarde hebben bewogen om hem levend te houden. Volgens de Oaxaqueños uiteraard dé grootste. Hier een kleine foto van de grote boom en van de overweldigende cijfers-plaat (de cijfers zijn overweldigend, niet de plaat).

Mitla heeft ook enkele interessante bezienswaardigheden, maar een andere interessante foto is die van hoe je eruit ziet de dag nadat je een Mexicaan hebt uitgedaagd tot het drinken van Mezcal (de tequila van het zuiden).

Op aanvraag kunnen jullie de foto's van desbetreffende avond/nacht ook verkrijgen.

Bezwaren Nico?

Le dernier arrêt: Puerto Escondido

Kijk en geniet mee...

Teotihuacán (31/08)

Moest je eens naar Mexico komen en je weet niet wat te kiezen als archeologische bezoekplaats: dit is er één dat je absoluut moet gezien hebben.

Monte Albán, waar ik het later nog eens over zal hebben is ‘mooier’, maar het is de majestuositeit van de Templo del sol en de Templo de la luna van Teotihuacán waarmee je absoluut eens mee geconfronteerd moet worden. Ik wens je dan wel beter weer toe dan wat (v.l.n.r. op de foto) Antoine, Jakob, Loïc, Hanno en ik die dag hebben gehad...

La malinche (14/09)

Op sleeptouw genomen (figuurlijk) door een aangename mens uit Bayern - Wolfgang genaamd - zijn Hanno, Loïc en ik de Malinche gaan beklimmen.

Na een drietal uur en een dertigtal minuten hebben we de top van de uitgedoofde volkaan bereikt, 4460 m, om begeleid door een ijskoude bergtopbries van het schitterende uitzicht te genieten.
Op deze foto zien jullie van links naar rechts de drie stoere binken Hanno, Loïc en Wolfgang. Op de volgende zien jullie uiteraard de stoerste van de hoop.

Hieronder een foto van de twee grootste volkanen die Puebla omringen: Links de Popocatepétl en rechts de Itztacihuatl. De laatste, iets hoger dan 5000 m, zou ik tijdens mijn verblijf hier graag nog beklimmen, maar dat zou pas in november kunnen en dan zijn er misschien iets teveel natuurlijke winterhindernissen.

Vervolgens mijn favoriete ‘zie-maar-eens-hoe-mooi-het-zicht-daar-vanop-de-grote-berg-was-foto’

Bienvenido

Buenos días!

Het is nu reeds een drietal weken dat ik in Mexico zit dus wordt het eens tijd jullie mijn avonturen mee te delen. Vandaar dat ik me als geboren informaticafreak (not!) eindelijk aan een blog heb gewaagd. Om het geheel overzichtelijk te houden wordt dit eerste bericht in verschillende onderdelen ondergebracht. Later volgen er nog, zoals waarschijnlijk een uitbreiding van ‘kennismakingen’ en een uitgebreide post over Puebla en zijn natuurlijke omgeving.

Veel leesplezier. (Of kijkplezier als er teveel tekst is.)

1. Verblijfplaats(en)

De koten van de universiteit waren niet echt wat we ervan verwacht hadden. Het had een gevangenis-achtige uitstraling (camera’s en omheiningen) en de bezetting was minder internationaal dan verwacht. Na de eerste dag bleek daarenboven dat we geen alcohol mochten consumeren binnen de muren van de ‘Villa Ibero’. En dus neen, ook geen pintje op het terras in’t zonnetje. Geluidsisolatie was blijkbaar ook niet voorzien... Slechts één oplossing: een huizenjacht.

Na een aantal dagen zoeken, zijn we ons gaat settlen in een huisje dicht bij de universiteit, in de colonia ‘Estrella del Sur’. Zeer rustige buurt en een schattig huisje dat ondertussen al tot ‘Casa Rubia’ is omgedoopt daar we er momenteel met drie blondjes resideren.

Cerveza à volonté (momenteel 6 verschillende soorten in onze nieuwe koelkast), rustig vrienden kunnen uitnodigen, lekker koken en je eigen stekje kunnen inkleden, wat wil je nog meer?

Puntje 2 misschien?

2. Fiesta

Door de huisvestigingsproblematiek hebben we een ietwat trage start genomen wat dat betreft. Maar het zal nooit te laat zijn om deze achterstand teniet te doen.

Het eerste feestje was voor ‘intercambios’, samen met de mexicanen van Club Internacional. Gezellig een babbeltje slaan met een pintje in de hand, en af en toe schoorvoetend wat latino-moves uitproberen, het heeft z’n charmes wel. Het was een goeie eerste stap om kennis te maken met de anderen met wie we later nog veel zulke momenten zullen beleven.

En inderdaad, dat ‘drink-een-glas-of-meer-bij-iemand-thuis-en-doe-een-babbeltje-met-goede-muziek-op-de-achtergrond-tot-in-de-vroege-uurtjes’-scenario heeft zich ondertussen al een paar keer herhaald. Vooral omdat de discotheken hier tegen 3-4 uur sluiten en dat er dan meestal nog bij iemand thuis een after-party is. Qua discotheken en flashy bars kunnen we hier niet klagen daar een gehucht van Puebla, Cholula genaamd, lijkt op één grote Gentse Overpoort.

3. Studies

Dat is toch een ander paar mouwen dan in Antwerpen... Al ben ik de meest voorbeeldige student (...), ik heb er in het verleden nooit echt een specialiteit van gemaakt naar élke les te gaan. Wel, hier is er geen keuze, het moet. Daar komt nog bij dat voor elke les een taak moet gemaakt worden en dat er niet echt examens op het einde van het semester zijn maar eerder dagelijks werk-beoordeling. We zullen het ooit wel gewoon worden een aantal keren per week voor school te werken zeker?
Het lesgeef-systeem heeft hier anders wel zeer constructief, interactief en charmant. Het zijn klasjes van maximum 25 studenten die eigenlijk gedurende 2 uur een babbeltje slaan met de professor over de leerstof. Als je naar het WC moet, of gewoon je telefoon moet opnemen, kan je op elk moment naar buiten stappen. Als iemand niest is er een kort intermezzo van een vijftiental studenten die ik koor ‘salud’ wensen aan de niezer. Die dit dan 15 keer met een hartelijke ‘gracias’ beantwoordt.